و بهره يافتن ف ل . : تمتع يافتن و سود . و حاصل بردن . بهره ( bohre ) ا خ . پ . نام گروهى از مردم گجرات . بهره ( behre ) ا خ . پ . قصبه‌اى نزديك لاهور . بهره‌بر ( bahre - bar ) ا . پ . شريك و انباز . و ص . بهره‌ور . بهره‌بهره ( bahre - bahre ) م ف . پ . بخش بخش . و بهره بهره كردن ف م . : بخش بخش كردن و قسمت كردن . بهره‌دار ( bahre - d r ) ا . پ . سهيم و شريك . و ص . حصه‌دار و داراى حظ و نصيب . و كسى كه بآمال خود رسد و كامياب . بهره‌مند ( bahre - mand ) ص . پ . كامياب . و متمتع و داراى حظ و نصيب . و بهره‌مند شدن ف ل . : متمتع شدن و صاحب حظ و نصيب گشتن . بهره‌مندى ( bahre - mandi ) ا . پ . كاميابى . و تمتع . و بختيارى و سعادتمندى . بهره‌ور ( bahre - var ) ص . پ . محظوظ و كامران . و نيك‌بخت و كامياب . بهره‌ور بانو ( bahre - var - b nu ) ا خ . پ . نام شاهزاده خانمى . بهره‌ياب ( bahre - y b ) ص . پ . كامياب . و متمتع و بهره‌مند . و آنكه سود و فايده مىبرد . و بهره‌دار و شريك . بهرى ( bahri ) ا . پ . يك قسمتى . و يك قدرى . و يك چيزى . و كسى . بهريك ( bahre - yak ) م ف . پ . براى كسى . و براى مقصودى . بهريك ( be - har - yak ) م ف . پ . بهر كدام . بهز ( bahz ) ا خ . ع . قبيله‌اى از عرب . و نام كسى . بهز ( bahz ) م . ع . بهزه بهزا ( از باب فتح ) : بدرشتى دور كرد او را . و دفع كرد او را و غلبه كرد بر او . و بهز فى صدره : زد بر سينهء او بدست و يا به پا و يا بهر دو دست . بهزاد ( behz d ) ا خ . پ . اسفنديار و نام اسب سياووش . بهزر ( bahzar ) ص . ع . خردمند استوار راى . و شريف . ج : بهازر ( bah zer ) . بهزرة ( bohzarat ) و ( bahzarat ) ا . ع . ناقهء بزرگ . و خرمابن دراز . يا آن قدر دراز كه بار آن را با دست توان چيد . ج : بهازر . بهس ( bahs ) ا . ع . دليرى و شجاعت و جرأت . بهس ( bahs ) م . ع . دليرى كردن ( و الفعل من فتح ) . بهش ( bahc ) ا . پ . ميوهء درختى كه صمغ آن مقل است . بهش ( bahc ) ا . ع . مقل‌تر . و ص . رجل بهش : مرد هشاش بشاش . و قوم وجوه البهش يعنى گروه سياه‌روى زشت . و بلاد البهش ا خ . : حجاز بدان‌جهت كه درخت مقل آنجا مىرويد . بهش ( bahc ) م . ع . بهش عنه بهشا ( از باب فتح ) : تفتيش كرد از آن . و بهش اليه : شاد شد و اهتزاز نمود بوى . و آرزومند او شد . و آهنگ وى كرد و نگرفت آن را . و شتافت بسوى آن به قصد وى . و آمادهء گريه و يا آمادهء گريه و خنده شد . و بهش بيده اليه : دراز كرد دست تا بگيرد آن را . و بهش القوم : فراهم آمدند آن گروه . بهشت ( behect ) ا . پ . فردوس و جنت و جائى كه نيكوكاران پس از مردن هميشه و جاويد در آنجا خواهند بود - مقابل دوزخ كه جاى بدكاران است . و هر جاى خوب باصفاى پر گل و لالهء روح‌افزائى . و ا خ . جائى كه آدم و حوا پس از خلق شدن مدتى در آنجا زيست كردند . و بهشت دنيا : سغد سمرقند . و يا شهر دمشق . بهشت آئين ( behect - in ) ص . پ . بهشت‌آسا و مانند بهشت . بهشت‌روى ( behect - ruy ) و بهشت سيما ( behect - sim ) ص . پ . آسمانى روى . بهشت‌زار ( behect - z r ) ص . پ . جائى كه مانند بهشت باشد . بهشت‌صبوحى ( behect - sabuhi ) ا . پ . شراب بهشتى كه در بامدادان نوشند . بهشت‌گنگ ( behect - gang ) ا خ . پ . نام شهرى بوده دار الملك افراسياب . بهشت‌نشين ( behect - necin ) ص . پ . مبارك و خجسته و مسعود و بختيار . و اهل بهشت . بهشته ( bahecte ) ص . پ . موضوع و قرارداده شده و گذاشته شده . بهشتى ( behecti ) ص . پ . منسوب به بهشت . بهشتىروى ( behecti - ruy ) ص . پ . خوب‌روى و جميل و زيبا . بهشتىسرشت ( behecti - serect ) ص . پ . آنكه خوى و طبعش مانند ملك باشد . بهشتىسواد ( behecti - s v d ) ص . پ . جائى كه مانند بهشت باشد . به‌شدگى ( beh - codegi ) ا . پ . حالت نقاهت مريض . و شفاى آن . به‌شده ( be - code ) ص . پ . خوب شده . و شفا يافته و از بيمارى رسته . بهص ( bahas ) ا . ع . تشنگى . بهصل ( bohsol ) و ( bahsol ) ص . ع . مرد ستبر تناور سپيد .